het was als thuiskomen
na die vermoeiende trip naar Brighton Pier
hij herkende al van ver het raamwerk
en de rondboog boven de deur
ze had hem nog nageroepen
pas goed op jezelf
en op je kleine broer
er hing een stille dreiging in de lucht
een zwaar geweven deken
naadloos uit de beste Duitse wol
hij joeg de ratten uit de ladekast
en zocht zijn strozak op
hoe stil kon het worden
hoe lang zou het duren
en het wenen stopte
Eieren dragen naar de Arme Klaren, dat is al lang passé… maar waspoeder daarentegen, dat kan veel goedmaken! En de burgervader van Ieper weet van aanpakken! Bijgevolg schitterend weer tijdens de 43ste kattenstoet in Ieper.
Opvallend veel (meer?) Japanners dit jaar, de promo-reis in 2000 naar het Land van de Rijzende Zon blijft zijn vruchten afwerpen en kent een duidelijke ROI (Return on Investment).
Veel volk, veel katten, ….en hier en daar wat kattenvolk……
Olifant in de Spaanse woestijn of gewoon zinsbegoocheling wegens opgelopen dehydratatie?
Op een afgelegen landweg niet ver van Roquetas del Mar (Zuid-Spanje) word je wel heel efficiënt gewaarschuwd voor het volgende kruispunt…. met dank aan Europees subsidiegeld?
Graag nog een paar sfeerbeeldjes van de opening van de tentoonstelling naar aanleiding van 30 jaar artistiek tijdschrift Ambrozijn.
Met werk van onder andere : Oswald Fieuw (installatie met fluorescentielampen),
Ute Resch,
Marie-Thérèse De Clercq (foto), Annick Jolyt (doek links) en Robie Van Outryve (gemegde techniek op karton, rechts),
Roger Raveel (doek links) en Anja Vanderper (kartondruk)
Voorzitter Edgard Storme en secretaris Marleentje Nys,
schrijver Dirk Clement en kunstenaar Oswald Fieuw
De Nederlandse Annemiek Van Vleuten heeft zich duidelijk niet laten misleiden door het verkeersbord ter hoogte van de Kasteelhoekstraat in Hollebeke (Ieper) en kwam als eerste over de streep in de 6de Prijs Stad Roeselare.
Een kathedraal van licht, 28 m hoog en met 55.000 LED-lampjes, getekend Luminarie de Cagna.
Dezelfde kathedraal, getekend KVDW en een vleugje PSD.
Vanaf de Ieperse Noorderring baant een naamloos beekje zich voorbij de zuidkant van de Britse begraafplaats ‘New Irish Farm’ een trage weg richting Zwaanhofbeek. Het ondiep kronkelt eerst westwaarts om wat verderop noordwaarts rond een 25 m hoge uitloper van de beruchte ‘Pilckem Ridge’ te draaien. In een haakse oksel, net voor de Hoge Ziekenweg, ligt ‘La Belle Alliance Cemetery’, een piepkleine Britse enclave vernoemd naar een hoeve vlakbij. De vijftig geïdentificeerde Britten die er begraven werden, sneuvelden allemaal tussen februari 1916 en augustus 1917. De tien anderen zijn bij naam alleen maar ‘Known unto God’. Wat hoger op de bult priemt nog een tweede Cross of Sacrifice boven de einder uit, dat van het ‘Divisional Collecting Post Cemetery’ met 678 headstones. Tot lang na de Grooten Oorlog werden hier nog honderden gesneuvelden aan de Ieperiaanse klei toevertrouwd.
Op de oever van de beek – voor velen wellicht ‘the last ditch’ – gooide een boer wat verroest ijzer opzij om zijn machines te sparen. Het blijkt een stuk krulijzer te zijn waarmee eindeloze slierten prikkeldraad als spaghettidraden doorheen het Niemandsland werden gevlochten. Kwestie van hen toch niet zomaar, gratuit en zonder kleerscheuren onze kant te laten inpalmen… of was het hun kant?… de andere kant? … de onder- of boven-, de linker- of rechterkant? Of werd het dan toch nog die verdoemde overkant? Een fluitsignaal!
OVER THE TOP !!
Zicht op het Tyne Cot Cemetry vanuit het bezoekerscentrum. HDR-foto (High Dynamic Range), samengesteld uit 5 verschillende foto’s met telkens 1 of 2 stop(s) over- of onderbelichting.
De vernieuwde website van de Westhoek staat online! En hij mag gezien worden.
Luchtig breedbeeld en overzichtelijk ingedeeld. Vernieuwend maar ook met de nodige aandacht voor een aantal beproefde klassiekers.
En ook nog : (en met de nodige fierheid) mijn foto “Pure Verwondering” werd op basis van het aantal stemmen via Facebook, derde in de fotowedstrijd. Dank aan al wie gestemd heeft, de streekproducten gaan smaken!
Proficiat aan Devid Camerlynck en Tino Goudeseune die eerste en tweede werden.
Ondertussen ontdekte ik nog een leuk Westhoek-filmpje op een andere nieuwe spruit: www.euscreen.eu. Deze site verzamelt (historisch) beeldmateriaal uit tal van Europese nationale omroeparchieven. In de toekomst wordt nog meer beeldmateriaal opgeladen en zal ook de zoekfunctie uitgebreid worden. Een aanrader!
Tenslotte nog een ‘Westhoekertje’ om wat af te kicken van de voorbije week….alhoewel…
Op 30 november wordt de vernieuwde website van Westhoek.be gelanceerd. Deze site is – samen met wo1.be – al jaren dé referentie om alles wat reilt en zeilt in de Westhoek te weten te komen.
Momenteel loopt er via Facebook een fotowedstrijd waarbij men op zoek gaat naar nieuwe banners voor hun nieuwe site. De omschrijving van wat men zoekt, luidt als volgt: “De Westhoek is veel meer dan unieke landschappen vol landbouw en natuur. Wat je hier vindt, is echt. Een échte geschiedenis, écht eten en drinken, échte doeners, kortom … échte mensen. Mensen die ruimte willen om te leven, ruimte om te ondernemen. Maar ook: ruimte voor elkaar. Mensen ook die vooruitkijken en die met een blik op de wereld geïnspireerd worden door alles wat de Westhoek te bieden heeft.” einde citaat.
Met de slogan van Toerisme Westhoek indachtig, met name “de Westhoek, pure verwondering“, ben ik even in mijn archief gedoken. Het resultaat kun je vinden op de Facebookpagina van de Westhoek.be.
Mijn foto’s hebben de nummers 112 tem 121. Wie zin heeft om te stemmen, feel free… (vind ik leuk aanklikken onder de foto(‘s) van je voorkeur). Alvast bedankt!
Persoonlijk vind ik mijn “verwonderd meisje” in mijn reeks wel heel tof. Pure Verwondering! Deze foto is genomen op het straattheaterfestival Gevleugelde Stad 2011 in Ieper.
Alvast graag een voorsmaakje. De andere foto’s staan nog even online op Facebook.
Enkele sfeerbeelden van de Poppy Parade in Ieper.
Op een klein schiereiland aan de rand van de kalksteengroeve tussen Antoing en Gaurain-Ramecroix staan ze dicht opeen en met een klein hartje te wachten op wat komen zal. De 250 meter diepe wonde in het landschap wordt immers uitgebreid tot aan de N52 langsheen de suikerfabriek van Fontenoy (het oranje complex). De bovenste bruin-zwarte lagen worden afgevoerd en vormen maar het topje van de ijsberg.
Wellicht zal het landschap er binnen ettelijke jaren uitzien zoals de huidige groeve: een grote spiraal met opstaande wanden van 25 m hoog, haar weg zoekend naar beneden.
Een graafmachine met standaard afmetingen lijkt wel een mug op een olifant…
… maar de tijd van schop en houweel is duidelijk voorbij. De ‘barbaar’ die instaat voor het laden van de ‘dumpers’ heeft een wielhoogte van 3,60 m en tilt met één bak 19 m³ of 35 ton. Een nieuwe band heb je al voor 80.000 euro, een volledige nieuwe CAT voor een slordige 2,5 miljoen euro. Un prix d’amis …
Vandaag onderweg naar Frankrijk het geluk gehad dat de zon eventjes door het wolkendek kwam piepen. Er was rond 09.15 u (tijdens het opkomen van de zon) immers een gedeeltelijke zonsverduistering waar te nemen.
Altijd voer voor leuke foto’s. Door een speling van het licht in de lens is de zonsverduistering (die eigenlijk niet-zichtbaar is wegens geen filter op de lens + wolken) alsnog gereflecteerd in het beeld.
Het totale landschap zag er enige minuten later zo uit:
Freaky fotooke van enige tijd geleden…
Nog tot 28 november loopt op de Grote Markt in Ieper de openluchttentoonstelling ‘Scars of War’. In een gezamenlijk project leggen het In Flanders Fields Museum en Handicap International de link tussen hedendaagse conflicten waar landmijnen en clusterbommen worden gebruikt en de impact van niet-ontplofte munitie uit de Eerste Wereldoorlog.
De blauwhelm op de foto is de 35-jarige adjudant-ontmijner Stefaan Vanpeteghem uit Poelkapelle die op 3 september 2008 stierf tijdens zijn eerste buitenlandse missie in Libanon. Hij werd het slachtoffer van een clusterbom van Israëlische makelij.
Van 4 tem 10 November worden in Ieper de individuele namen geprojecteerd van de 68.000 Canadezen die sneuvelden in de Eerste Wereldoorlog. Alle info over het project vind je hier.
Zwevend zelfportret van de Poolse kunstenaar Pawel Althamer boven het Zand in Brugge. Jammer genoeg maar voor een paar dagen te bezichtigen want door een lek is de ballon verhuisd naar de zolder van het Memling in Sint-Jan – Hospitaalmuseum in Brugge. Nog tot 9 januari 2011.
En ook de gecensureerde versie, kwestie van de goede zeden te bewaken en alles netjes te houden…
Nog een beeld van de Tank Memorial op 09 oktober: silhouetten van een Mark IV en de gedenkzuil ter ere van Georges Guynemer. 
Vandaag was een dag van tienen. Feest in Tienen, huwelijken ten tienen, … enz.
En ik wou deze speciale datum én de tijd ervan eens vastleggen op foto. Op de seconde…TIK/TAK..KLIK/KLAK.
Op het Poelcapelle British Cemetery was ik al een kwartier op zoek naar een soldaat die sneuvelde op 10 oktober maar bij gebrek aan, koos ik uiteindelijk voor een graf ‘Known unto God’. Uiteindelijk kon ik toch nog in de laatste 2 minuten vóór 10.10 u snel mijn statief verplaatsten naar het graf van Samuel John Wood Pepper, drie rijen verder. Om exact 10 u 10 min 10 s op 10/10/10 heb ik zo vier foto’s kunnen nemen van het graf van de gesneuvelde echtgenoot van Elizabeth Pepper. Samen woonden ze in 121 Sheffield Road, Birdwell, Barnsley (UK). Samuel was chauffeur bij de Royal Field Artillery en stierf op 28-jarige leeftijd.
De straat en het nummer bestaan op vandaag nog altijd in Birdwell, Barnsley (leve Google Earth en Street View!). Ik vraag me af wie er nu woont in het typische Britse rijhuis. En of Samuel John Wood al kinderen had voor hij naar de oorlog vertrok. En of zijn achterkleinkinderen op 10 oktober ook iets gevierd hebben, zo 93 jaar na datum?
Het gemeentebestuur en de Poelcapelle 1917 Association ontvingen vandaag de tachtigjarige dochter van Jack Coghlan (1896-1963), de tankcommandant van de Mark IV (D29, Damon II) die op 09 oktober 1917 voor café De Zwaan tot stilstand kwam in een modderpoel en ook nog een Duitse voltreffer incasseerde. Tijdens een korte plechtigheid werd hulde gebracht aan de gesneuvelde soldaten van het Britse Tank Corps. Op de vluchtheuvel van de Houthulstseweg komt binnenkort een klein tanksilhouet met daarop drie Poppy Crosses. Met grote zekerheid liggen hier immers drie Britten begraven: Dudley White, Henry Hiscott en Edward Williams. Op de grote vluchtheuvel ter hoogte van het Guynemerplein komt ook nog een nieuwe zuil met daarop een replica van een Mark IV. De prachtige maquette is van de hand van Stijn Pannecoucque. Weldra is Damon II dus terug in Poelkapelle!
Ook waren er een aantal ‘penny-kinderen’ aanwezig. Als kind gebruikten ze de tank als speeltuig en namen ze maar al te graag de pennies in ontvangst van de Britse toeristen. André Deraeve bezit nog enkele geldstukken uit die tijd en overhandigde graag een exemplaar aan Mevrouw Coghlan. De tank van Poelkapelle werd in 1941 door de Duitsers tot schroot herleid en eindigde wellicht in de toenmalige oorlogsindustrie.
Een boom die in aanmerking komt voor mijn lonely-tree-project… Maar los daarvan, ergens in de de desolate vlaktes van Tabernas (Spanje) had ik in Google Earth een boom ontdekt. Het gebied werd in tal van spaghetti-westerns gebruikt door Siergo Leone en Consoorten: “The Good, The Bad and The Ugly”, “For a Few Dollars More” en “Once Upon a Time” … zijn maar een paar titels waarvan fragmenten in de Spaanse woestijn zijn ingeblikt. Ik wou persé die boom vinden… en – eerlijk gezegd – echt moeilijk was het niet.
Vandaag op stap geweest met de Ronsers (eigenlijk de Midweekstappers). Hieronder een paar landschappen in B/W, de foto’s zijn genomen met een geelfilter en omgezet via Photoshop/kanaalmixer.
Nog meer foto’s uit deze reportage vind je ook hier.
In het weekend van 3 en 4 juli wordt de Beeuwsaertmolen in Bikschote weer opengesteld voor het grote publiek. Oorspronkelijk dateert de molen uit 1635 maar in 1830 brandde hij volledig af door blikseminslag. Ook in de Eerste Wereldoorlog kreeg de heropgebouwde ‘moulin blue’ het hard te verduren, hij overleefde de gasaanvallen van 1915 niet. Na W.O. I bouwde men met onderdelen van twee andere molens een nieuwe standaardmolen op vier ommuurde teerlingen. Maar in 1976 werd ook dit exemplaar door een storm vernield….
Ondertussen legt men de laatste hand aan de afwerking van de nieuwe molen en worden de omgevingswerken afgerond. Binnenkort zullen de twee meester-molenaars, Eddy Jonckheere en Antoon Verstraete, hun hartje kunnen ophalen en tekst en uitleg verschaffen aan de bezoekers. De Beeuwsaertmolen is iedere eerste zondag van de maand open voor het publiek, dit tussen 14.00 en 17.00 uur. Groepen kunnen reserveren via de Dienst Toerisme.
Vuurtoren Oostende vanuit Fort Napoleon
Na twee jaar renovatie is vandaag het gemeentehuis van Langemark-Poelkapelle heropend. Burgemeester Alain Wyffels, gouverneur Paul Breyne en minister Hilde Crevits hadden de eer om het lint door te knippen.
Het geheel werd opgeluisterd door de groep ‘Schoine Occoage’ en plaatselijk kunstenaar Oswald Fieuw kreeg terecht de primeur zijn kunstwerken in het vernieuwde gebouw tentoon te stellen.
De laatste tijd heb ik (weer) iets met leegstand, verval, verkrotting… Ik heb zo het gevoel daar iets mee te moeten doen. Paar proevertjes van wat alvast smaakt naar meer :
Sedert enige dagen staan er tal van zwarte vlaggen opgesteld in onze straat. Meer bepaald ter hoogte van de kazerne Kapitein de Wouters op het grondgebied Poelkapelle, net voor je de parochie Vijfwegen (Staden) binnenrijdt. Fedasil wil in de leegstaande gebouwen immers heel binnenkort 25 asielzoekers onderbrengen. De burgemeesters van Langemark-Poelkapelle en Staden gaven hiertoe reeds hun fiat. Na wat aanpassingswerken kan het aantal bewoners nog worden opgetrokken tot 95 en later zelfs naar 200 personen.
Dit alles leidde ondertussen tot een brievenbuspamfletje van het Vlaams Belang, een huis-aan-huis bezoek met de vraag een ‘contra-petitie’ te ondertekenen en nog een actiepamfletje waarbij opgeroepen wordt tot duidelijkheid en informatie.
Een reactie van een, weliswaar anonieme, Vijfwegenaar op een politieke blog stelt het probleem als volgt: “wij de inwoners van vijfwege zijn ongerust met de komst van de asielzoekers voor de veiligheid van ons en de kinderen en dit zonder maar enige voorafgaande informatie alsof we in de gemeente langemark het uitschot zijn en alles maar moeten aanvaarden …”
En ene mevrouw Loyson verwoordt via de pers eveneens haar angst: “jonge gezinnen zullen nu schrik hebben om hun kinderen buiten te laten spelen. Bovendien ligt de bushalte, waar kleine kinderen opstappen, vlak voor de ingang van de kazerne. De asielzoekers zijn zeker niet allemaal slechte mensen, maar er moet maar één iemand met kwade bedoelingen bij zijn…”
Het doet me opnieuw denken aan dat liedje van Willem Vermandere, ‘Bange Blankeman’.
Onwetendheid is vaak een slechte raadgever.
In de week tussen Kerst en Nieuw was ik in Calais. Ik ben er op zoek gegaan naar ‘le jungle’, een klein lapje bos in de wijk Petit Courgain waar eind september 2009 door de Franse politie een vluchtelingenkamp met de grond gelijk is gemaakt. Op vraag van de Britten, doet het verhaal. Het ‘probleem’ werd door de actie evenwel niet opgelost maar gewoon uiteen gescheurd en versnipperd over een veel groter grondgebied.
Na enig zoeken leidt een spoor van plastic en gedumpte schoenen me via smalle paadjes dieper het kale bos in. Een felblauw zeil trekt van ver mijn aandacht. “Hier wordt opnieuw geslapen”, denk ik. Her en der liggen kledingstukken te drogen. Ze zijn niet weggeworpen of achtergelaten bij een razzia. Ze zijn moedwillig opgehangen als aan een waslijn. Wellicht in de hoop dat de laatste zwakke zonnestralen van het jaar ze nog gaan drogen vooraleer de nacht weer invalt. Tal van schoenen liggen netjes per paar en tegen een mogelijke plensbui omgekeerd te wachten op hun eigenaars.
De ironie van een situatie zit soms in kleine dingen: van de aangespoelde ‘Newlander’ is voorlopig geen enkel spoor…
Na de middag rijd ik nog even naar het centrum van Calais. Daar is de Association Salam actief. Een vrijwilligersorganisatie die instaat voor de verdeling van maaltijden en kledij. Maar hun permanentie in de Rue Fulton start pas om 15.30 u. Ik heb geen tijd om te wachten en keer terug naar de jungle in de hoop met enkele asielzoekers te kunnen praten. Her en der kom je ze immers tegen, in groepjes van drie-vier, in donkere kledij en met warme wollen mutsen diep over hun oren getrokken. Ze kennen ondertussen overal goed de weg zo blijkt. Er is een heel netwerk van voetwegels ontstaan tussen de omheinde industrieterreinen en langsheen de talrijke kanaaltjes, beken, spoorwegen, opritten, rotondes en dies meer.
Naast een kanaaltje zitten twee donkergekleurde mannen te keuvelen. In de verte komen er nog een paar af. Wanneer ik tien minuten later te voet terugkeer naar de in onbruik geraakte spoorwegovergang bij het kanaal, is één van de mannen een douche aan het nemen. Het is 6° buiten. Met een afgeknotte plastieken fles kapt hij steeds opnieuw water uit een afwateringskanaaltje over zijn hoofd. Het ritueel blijft maar duren en ondertussen probeer ik een gesprek aan te knopen met zijn vriend, die warm ingeduffeld op de trappen staat. Zijn Engels is heel rudimentair. Ik begrijp dat ze vier maanden geleden vertrokken uit Afghanistan en via Griekenland Europa binnenkwamen. Daarna ging hun tocht verder per auto, richting Frankrijk. Jammergenoeg is de taalbarrière enorm groot. We slagen er niet echt in diepgaand te babbelen. Ik wil hen vragen waarom ze vertrokken, waarom ze persé naar Groot-Brittannië willen, waar hun familie is, wat ze eten, wie hen helpt, wat ze nog van plan zijn, …
Een voorbijrijdende truck trekt hun volle aandacht en een collega uit een driekoppig groepje dat ondertussen arriveerde, lacht luidop en geeft uitbundig commentaar alsof hij de chauffeur (of toch minstens de transportfirma) al jaren kent. Wordt dit zijn gouden ticket naar het Beloofde Land, zijn Newland?
Ik keer terug naar mijn auto via de grindweg tussen het bos en de woonwijk. De omheiningen van de tuintjes zijn inmiddels verbouwd tot ijzeren gordijnen in miniatuur. Het doet me denken aan mijn uitstap in mei van vorig jaar. Aan de toegang van het bos staat een verweerd bord, overschilderd wegens niet meer van toepassing. Wat verder stuit ik op een voederplaats waar hele broden, zo waar nog vers gesneden en verpakt, roepen om gegeten te worden. Alleen begrijp ik niet door wie.
Nog meer foto’s uit deze reportage vind je ook hier.
Wanneer het sneeuwt, hangt ook de stilte als een witte deken over het land. Precies alsof nu pas echt alle vogels vertrokken zijn naar zonniger oorden, de standvogels incluis.
Het is oorverdovend stil op Essex Farm Cemetery. Er valt geen leeuwerik te bespeuren. Een schichtige roodborst maakt zich uit de voeten tussen het kreupelhout. Hij geeft geen kik maar zoekt snel beschutting onder een overhangend pak sneeuw in de gracht. Hun overlevingsdrang zou meer ontwikkeld zijn in deze regio, liet ik me vertellen. Ik hoop het van harte.
De lage middagzon priemt tussen de rijen portlandsteen door en valt binnen op het groengrijze beton van de hulppost. Twee klaprozen vangen nog net wat warmte en overleven nu al een paar nachten de vrieskou. Wat dieper in de grot staan er nog. Ik krijg zowaar medelijden met een houten kruis…
Lazise, een klein havenstadje op de oostelijke oever van het Gardameer. 15 augustus, O.-L.-V.-Tenhemelopneming. Heel opvallend waren er de felgekleurde vlaggen die aan alle huizen hingen. De eerste die we zagen waren in ‘mariablauw’, vandaar mijn veronderstelling dat het om een plaatselijk gebruik ging, gelinkt aan de verering van Moeder Maria. De kleuren wisselden blijkbaar per straat en varieerden van blauw naar groen en van geel over oranje naar rood. In combinatie met de kleurrijke gevels en de felle middagzon zorgden de vlaggen voor een fel gesmaakt kleurenpalet en voor een wisselend spel van licht en schaduw. Ideaal om wat foto’s te nemen……
Vooraleer in Brussel de tentoonstelling ‘Belgicum’ van Stephan Vanfleteren te gaan bekijken, ben ik nog even rondgereden via Doel. Trouwens heel mooie foto’s in de Botanique, waaronder verscheidene die in Langemark-Poelkapelle genomen zijn. Zo te zien moet hij toch aardig wat rondgetoerd hebben in de Westhoek. Eén van de expositiefoto’s is ondertussen ook gepubliceerd in de toeristische brochure van de gemeente, een publicatie waarvoor ik ook mijn bijdrage mocht leveren.
Maar het ging over Doel. Een klein Antwerps polderdorp met een uniek stratenplan in dambordpatroon, veilig ingeslapen achter een metershoge Scheldedijk. Of is dit maar schijn?
Bij mijn derde foto wordt ik al aangesproken door een oudere man die zijn voordeur uit stapt. ‘Kijk daar, weer een ramptoerist’ voel ik me even aangesproken, maar hij wijst naar een net heertje met een pocketdigitaaltje op zijn buik. ‘Net of we een bedreigde apensoort zijn in de Congo’, gaat hij verder, ‘zondag was het weer erg’. Ik neem de foto die ik in gedachten had niet, laat mijn toestel zakken en vertel de man dat ik danig onder de indruk ben van wat ik hier zie. Hij kan me niet vertellen waar hij binnen een paar maand zal wonen, zijn vrouw wellicht nog minder, ze weet al jaren ‘van de zenuwen’. Hij wijst me op de fotograferende man aan de overkant van de straat die een vervallen pand langs alle kanten in het vizier neemt. Zijn kleine witte dienstwagen staat voor de afbladderende voordeur. Het blijkt een gemeenteambtenaar van Beveren te zijn. Hij brengt de recentste aanpak van het lokale bestuur in de praktijk: bepaalde woningen worden niet zo maar gewoon afgebroken maar krijgen het etiket ‘te gevaarlijk wegens instortingsgevaar’ opgekleefd en zijn dus alsnog ‘af te breken’, in het algemeen belang weliswaar. Leegstaande en gekraakte panden wisselen af met nette, gerenoveerde burgerhuizen uit de jaren ’60 waarbij briefjes aan het raam met de boodschap ‘bewoond’ duidelijk moeten maken dat om 17.00 uur wellicht een dokwerker of een laborant thuiskomt. Een mens probeert nu eenmaal zijn eigendom veilig te stellen. En zo gaat het maar verder, straat na straat…
De Total-olieraffinaderij in Duinkerke, december 2008. Na ID-controle en een paar telefoontjes kon ik beschikken… gelukkig mét geheugenkaartje. Een ‘totale’ paranoia voor de terreur dus.
Nu we een nieuwe minister van cultuur (of schrijf je dat met C?) hebben, wil ik in deze komkommertijd toch even de flash richten op een niet te versmaden stukje Vlaamse cultuur : de rommelmarkt. Waar men ook gaat langs Vlaamse wegen, komt men altijd wel ergens afgedankte driewielers, aftandse Engelse sleutels, afgewassen jeansbroeken, achtergelaten souvenirs, afgrijselijke Afrikaanse maskers, allesomvattende ecyclopedieën, amorfe vazen, Australische didgeridoo’s, authentieke krulspelden, anti-allergische sokken, … tegen. En vandaag was dat dus niet anders…
Gisteren was er de voorstelling van de foto’s die ik maakte van de peters en meters van de volksverhalenroute in Langemark-Poelkapelle. De 15 foto’s zijn te bezichtigen in de bibliotheek van Langemark. Een voorsmaakje is te zien op 16 april 2009 van deze site. De Bibliotheek is geopend op volgende dagen:
In bijlage groepsfoto met een aantal peters en meters.
Ter gelegenheid van het 100 jarig bestaan van het Vrij Technisch Instituut Ieper werd een replica op ware grootte van het eerste vliegtuig van de Franse “As” Georges Guynemer voorgesteld : met name een verkenningsvliegtuig van vóór W.O. I, een Morane Saulnier Parasol L. De motor, een authentieke Rhône 9C, is al sedert de jaren twintig in bezit van de school en draait nog perfect. Piloot van dienst was leerkracht Pol Lietaert.
Nog een paar foto’s van de opdracht in het Psychiatrisch Ziekenhuis H. Hart Ieper. Onderstaande sculptuur “isolatie versus manifestatie” (1998) is van de hand van Marc Cordenier uit Gijverinkhove.
Deze foto is genomen in het psychiatrisch ziekenhuis H. Hart te Ieper. Dit is mijn recentste opdracht (nog lopend) waarbij o.a. kunstwerken die geplaatst zijn n.a.v. een uitbreiding door nieuwbouw, in beeld worden gebracht.
Opdracht voor HLN, fotogenieke kop maar ver van fotogeil: Willem Vermandere in Merkem. Voor het goede doel.
Toch opvallend hoe veel zwarte mannen er telkens opnieuw deel uitmaken van de busladingen jonge Britten die Ieper bezoeken in kader van hun opleiding. Vooral in de kadettenscholen zijn ze goed vertegenwoordigd.
Tijdje geleden dat nog nieuwe foto’s werden toegevoegd op de site. Ik had het nogal druk met een project voor de gemeente. Voor hun studiedag in Brussel op 1 april fotografeerde ik 15 luisterzuilen uit de Volksverhalenroute. Iedere keer met de peter en meter van de zuil. Om toch wat variatie te brengen in de foto’s werd telkens een item uit het verhaal in de foto gebracht… bij deze een selectie. De volledige reeks is te hier te bekijken (met dank aan Heidi Vanackere).
Paar foto’s van de site op Lettenberg (Kemmel). Het kruis op een van de bunkermuren wijst op een gewezen hulppost.
Vandaag is in het federaal parlement de videoclip ‘The Big Ask’ van Nic Balthazar voorgesteld. Het doet me plezier de clip te zien omdat ik samen met vrouw en kinderen deel uitmaakte van de groep enthousiastelingen die op het strand van Oostende op zoek ging naar een duidelijke en doortastende klimaatwetgeving. Een mens moet iets doen, nietwaar! Alle info over het project vind je hier:
Om alvast in de sfeer te blijven hieronder nog wat natuur- en milieufoto’s.
Gisteren naar Harelbeke geweest voor ‘Standpunten’ , een gespreksforum voor en door fotografen. Sprekers van dienst waren Jimmy Kets, fotograaf voor o.a. De Morgen en winnaar van de Nikon Promising Young Photographer Award 2006, Kris Vandamme, laureaat in de Canvascollectie en Johan Eeckhout, laureaat CvB Photo View 2008. Organisatie was van het Centrum voor Beeldexpressie.
Het werd een boeiende avond met drie heel verscheiden fotografen. Gaande van pers en reportage, over portret en mode naar artistiek en kunstzinnig. De vraag werd gesteld naar drijfveer, visie, motivatie en stijlkenmerken. Lastige opgave en al vlug blijkt daar niet zomaar een hapklaar antwoord op te bestaan. Fotograferen voor de hapklare brokken, dat is nogal duidelijk, begrijpelijk ook. Maar daarnaast voel je die zoektocht naar meer, naar eigen inbreng en creativiteit. Op zoek naar eigen accenten, prikkels, inzichten…. een eigen stijl dus.
Ik heb vooral onthouden mijn geduld niet te verliezen. Tijd te nemen en voort te doen. Wat er in zit, zal er ook wel uit komen.
Hieronder opnieuw een aantal foto’s uit m’n archief. Ik neem ze op omwille van de link met het woord ‘standpunt’. Niet in de figuurlijke betekenis van ‘mening, visie’ maar wel in de letterlijke betekenis : het punt waar je staat om een foto te nemen. De eerste foto is wel gisteren genomen, in CC Het Spoor in Harelbeke, waar ‘Standpunten’ doorging. Mijn eigen standpunt bepaalde hier het lijnenspel in de groene zee van tegeltjes.
Op een zeldzame dag zag je hem wel eens door het dorp fietsen. In de winter in zijn bruine versleten
parka, ‘s zomers in een bruine pij. Geen dorpsfiguur, eerder een eremiet. En toch. Op zondag kende zijn gebedsgroep in de living van zijn hoeve een trouwe opkomst.
Voor een fotografie-opdracht ’persoon in zijn omgeving’ stond Michiel mij in april 2007 toe dat ik foto’s nam. Nadat we samen wat bloemen hadden verplant, leidde hij mij rond in zijn bescheiden maar karaktervolle woonst. De volgende dag ben ik nog eens teruggegaan, een verkeerde instelling van mijn ISO-waarden had mij hiertoe verplicht. Hij vond het niet erg en toonde begrip voor de onkunde van de beginneling.
Dit weekend stond hij dan in de krant. Overleden op 92 jarige leeftijd. Vandaag is hij begraven. Ik vraag me af of het zijn zelfgetimmerde witte doodskist is geworden die al tien jaar onder een deken in de beste kamer stond. Ik hoop het echt.
Lijnenspel en silhouetten vind ik steeds dankbaar om te fotograferen. Vooral in zwart-wit. Lijnen nemen het oog op sleeptouw door de foto, silhouetten stralen meestal kracht uit en herleiden de foto tot de absolute essentie. Heel af en toe heeft een landschap beide.
Twee zaken die het altijd goed doen: blauwe lucht en helder water. Wellicht omdat ze een ‘feel good’ gevoel uitlokken of ons herinneren aan die zonovergoten vakantie aan de rand van dat koele bergmeer. Als meester in dit genre ontdekte ik de uitgeweken Koeweiti Yousef Khanfar.
Een eerste aanzet om de categorie ‘architectuur’ wat te spijzen met archiefmateriaal. At random order…
Onderstaande foto is eigenlijk genomen op 11 november. Ik was net vertrokken naar Ieper voor de Herdenking van de Wapenstilstand (in opdracht van WO I) toen ik de Broenbeek passeerde die meer dan flink gezwollen onder de weg schoot. Nog vlug een ommetje gemaakt. Wat over en weer gelopen om goeie invalshoek te vinden, auto nog moeten verplaatsen voor een vroege vogel op weg naar de bakker… (dju) en maar hopen dat die kleurenboog nog even gespannen blijft. Tien minuten later was alles weg : zon, boog én mooie kleuren. Bij aankomst in Ieper zat de lucht potdicht. Een paar minuten maken soms het verschil, dat heb ik ondertussen al geleerd.
Net als verleden jaar had ik het genoegen via de mensen van westhoek.be een accreditatie te ontvangen voor de Herdenking van de Wapenstilstand in Ieper. Op het menu : de Poppy Parade, de Last Post onder de Menenpoort en een stevige borrel in St.-George’s, dit op uitnodiging van Bart D’Hulster (thx for the Famous Grouse, mate). Nadien nog even langs Passendale (Tyne Cot, in de volksmond verbasterd tot “ ’t ennekot” en de boekenbeurs). Nog meer foto’s ontdek je ook hier.
De eerste binnen de categorie ‘oude doos’ is er eentje genomen in de voormalige Picanolsite in Ieper, tijdens de opnames van de kortfilm Orchis Militaris door de studenten academie opleiding Woord. Het filmpje zelf moet ik nog eens opnieuw zoeken maar de foto diende alvast voor hun uitnodiging. De figuranten zijn mijn echtgenote en mijn tweede dochter.
27/11 : Ondertussen is het filmpje opgedoken (dankjewel Fien) : klik op de foto en log-in op You Tube met naam “iepacademie” en PW “academie”.
Twee Sikhs bidden voor hun voorouders (leden van the 57th Wilde’s Rifles) die vochten en sneuvelden in de omgeving van Wijtschate. Op de achtergrond gouverneur Breyne. N.a.v. de herdenking werd in de Ieperstraat immers een gedenkplaat onthuld en dan zijn politici nooit ver uit de buurt.
Naast de Indiase bagpipers was er ook een delegatie van de plaatselijke St.- Cecilia. Mannen met een straffe adem en gevoel voor ritme. Ondertussen grilden op de tonen van de Brabançonne tal van kippetjes goudbruin.
