het was als thuiskomen
na die vermoeiende trip naar Brighton Pier
hij herkende al van ver het raamwerk
en de rondboog boven de deur
ze had hem nog nageroepen
pas goed op jezelf
en op je kleine broer
er hing een stille dreiging in de lucht
een zwaar geweven deken
naadloos uit de beste Duitse wol
hij joeg de ratten uit de ladekast
en zocht zijn strozak op
hoe stil kon het worden
hoe lang zou het duren
en het wenen stopte
Vanaf de Ieperse Noorderring baant een naamloos beekje zich voorbij de zuidkant van de Britse begraafplaats ‘New Irish Farm’ een trage weg richting Zwaanhofbeek. Het ondiep kronkelt eerst westwaarts om wat verderop noordwaarts rond een 25 m hoge uitloper van de beruchte ‘Pilckem Ridge’ te draaien. In een haakse oksel, net voor de Hoge Ziekenweg, ligt ‘La Belle Alliance Cemetery’, een piepkleine Britse enclave vernoemd naar een hoeve vlakbij. De vijftig geïdentificeerde Britten die er begraven werden, sneuvelden allemaal tussen februari 1916 en augustus 1917. De tien anderen zijn bij naam alleen maar ‘Known unto God’. Wat hoger op de bult priemt nog een tweede Cross of Sacrifice boven de einder uit, dat van het ‘Divisional Collecting Post Cemetery’ met 678 headstones. Tot lang na de Grooten Oorlog werden hier nog honderden gesneuvelden aan de Ieperiaanse klei toevertrouwd.
Op de oever van de beek – voor velen wellicht ‘the last ditch’ – gooide een boer wat verroest ijzer opzij om zijn machines te sparen. Het blijkt een stuk krulijzer te zijn waarmee eindeloze slierten prikkeldraad als spaghettidraden doorheen het Niemandsland werden gevlochten. Kwestie van hen toch niet zomaar, gratuit en zonder kleerscheuren onze kant te laten inpalmen… of was het hun kant?… de andere kant? … de onder- of boven-, de linker- of rechterkant? Of werd het dan toch nog die verdoemde overkant? Een fluitsignaal!
OVER THE TOP !!
Zicht op het Tyne Cot Cemetry vanuit het bezoekerscentrum. HDR-foto (High Dynamic Range), samengesteld uit 5 verschillende foto’s met telkens 1 of 2 stop(s) over- of onderbelichting.
Enkele sfeerbeelden van de Poppy Parade in Ieper.
Nog tot 28 november loopt op de Grote Markt in Ieper de openluchttentoonstelling ‘Scars of War’. In een gezamenlijk project leggen het In Flanders Fields Museum en Handicap International de link tussen hedendaagse conflicten waar landmijnen en clusterbommen worden gebruikt en de impact van niet-ontplofte munitie uit de Eerste Wereldoorlog.
De blauwhelm op de foto is de 35-jarige adjudant-ontmijner Stefaan Vanpeteghem uit Poelkapelle die op 3 september 2008 stierf tijdens zijn eerste buitenlandse missie in Libanon. Hij werd het slachtoffer van een clusterbom van Israëlische makelij.
Van 4 tem 10 November worden in Ieper de individuele namen geprojecteerd van de 68.000 Canadezen die sneuvelden in de Eerste Wereldoorlog. Alle info over het project vind je hier.
Nog een beeld van de Tank Memorial op 09 oktober: silhouetten van een Mark IV en de gedenkzuil ter ere van Georges Guynemer. 
Vandaag was een dag van tienen. Feest in Tienen, huwelijken ten tienen, … enz.
En ik wou deze speciale datum én de tijd ervan eens vastleggen op foto. Op de seconde…TIK/TAK..KLIK/KLAK.
Op het Poelcapelle British Cemetery was ik al een kwartier op zoek naar een soldaat die sneuvelde op 10 oktober maar bij gebrek aan, koos ik uiteindelijk voor een graf ‘Known unto God’. Uiteindelijk kon ik toch nog in de laatste 2 minuten vóór 10.10 u snel mijn statief verplaatsten naar het graf van Samuel John Wood Pepper, drie rijen verder. Om exact 10 u 10 min 10 s op 10/10/10 heb ik zo vier foto’s kunnen nemen van het graf van de gesneuvelde echtgenoot van Elizabeth Pepper. Samen woonden ze in 121 Sheffield Road, Birdwell, Barnsley (UK). Samuel was chauffeur bij de Royal Field Artillery en stierf op 28-jarige leeftijd.
De straat en het nummer bestaan op vandaag nog altijd in Birdwell, Barnsley (leve Google Earth en Street View!). Ik vraag me af wie er nu woont in het typische Britse rijhuis. En of Samuel John Wood al kinderen had voor hij naar de oorlog vertrok. En of zijn achterkleinkinderen op 10 oktober ook iets gevierd hebben, zo 93 jaar na datum?
Het gemeentebestuur en de Poelcapelle 1917 Association ontvingen vandaag de tachtigjarige dochter van Jack Coghlan (1896-1963), de tankcommandant van de Mark IV (D29, Damon II) die op 09 oktober 1917 voor café De Zwaan tot stilstand kwam in een modderpoel en ook nog een Duitse voltreffer incasseerde. Tijdens een korte plechtigheid werd hulde gebracht aan de gesneuvelde soldaten van het Britse Tank Corps. Op de vluchtheuvel van de Houthulstseweg komt binnenkort een klein tanksilhouet met daarop drie Poppy Crosses. Met grote zekerheid liggen hier immers drie Britten begraven: Dudley White, Henry Hiscott en Edward Williams. Op de grote vluchtheuvel ter hoogte van het Guynemerplein komt ook nog een nieuwe zuil met daarop een replica van een Mark IV. De prachtige maquette is van de hand van Stijn Pannecoucque. Weldra is Damon II dus terug in Poelkapelle!
Ook waren er een aantal ‘penny-kinderen’ aanwezig. Als kind gebruikten ze de tank als speeltuig en namen ze maar al te graag de pennies in ontvangst van de Britse toeristen. André Deraeve bezit nog enkele geldstukken uit die tijd en overhandigde graag een exemplaar aan Mevrouw Coghlan. De tank van Poelkapelle werd in 1941 door de Duitsers tot schroot herleid en eindigde wellicht in de toenmalige oorlogsindustrie.
Wanneer het sneeuwt, hangt ook de stilte als een witte deken over het land. Precies alsof nu pas echt alle vogels vertrokken zijn naar zonniger oorden, de standvogels incluis.
Het is oorverdovend stil op Essex Farm Cemetery. Er valt geen leeuwerik te bespeuren. Een schichtige roodborst maakt zich uit de voeten tussen het kreupelhout. Hij geeft geen kik maar zoekt snel beschutting onder een overhangend pak sneeuw in de gracht. Hun overlevingsdrang zou meer ontwikkeld zijn in deze regio, liet ik me vertellen. Ik hoop het van harte.
De lage middagzon priemt tussen de rijen portlandsteen door en valt binnen op het groengrijze beton van de hulppost. Twee klaprozen vangen nog net wat warmte en overleven nu al een paar nachten de vrieskou. Wat dieper in de grot staan er nog. Ik krijg zowaar medelijden met een houten kruis…
Ter gelegenheid van het 100 jarig bestaan van het Vrij Technisch Instituut Ieper werd een replica op ware grootte van het eerste vliegtuig van de Franse “As” Georges Guynemer voorgesteld : met name een verkenningsvliegtuig van vóór W.O. I, een Morane Saulnier Parasol L. De motor, een authentieke Rhône 9C, is al sedert de jaren twintig in bezit van de school en draait nog perfect. Piloot van dienst was leerkracht Pol Lietaert.
Paar foto’s van de site op Lettenberg (Kemmel). Het kruis op een van de bunkermuren wijst op een gewezen hulppost.
Net als verleden jaar had ik het genoegen via de mensen van westhoek.be een accreditatie te ontvangen voor de Herdenking van de Wapenstilstand in Ieper. Op het menu : de Poppy Parade, de Last Post onder de Menenpoort en een stevige borrel in St.-George’s, dit op uitnodiging van Bart D’Hulster (thx for the Famous Grouse, mate). Nadien nog even langs Passendale (Tyne Cot, in de volksmond verbasterd tot “ ’t ennekot” en de boekenbeurs). Nog meer foto’s ontdek je ook hier.
Twee Sikhs bidden voor hun voorouders (leden van the 57th Wilde’s Rifles) die vochten en sneuvelden in de omgeving van Wijtschate. Op de achtergrond gouverneur Breyne. N.a.v. de herdenking werd in de Ieperstraat immers een gedenkplaat onthuld en dan zijn politici nooit ver uit de buurt.
Naast de Indiase bagpipers was er ook een delegatie van de plaatselijke St.- Cecilia. Mannen met een straffe adem en gevoel voor ritme. Ondertussen grilden op de tonen van de Brabançonne tal van kippetjes goudbruin.
